Verslag van de snerttocht in Hoevelaken

Ik heb in oktober een paar omnies (Omniskaters is de Alphense skatevereniging) gepolst om te gaan bowlen, zodat we elkaar ook in de herfst/winter een keer zouden zien. Toen we echter een mailtje van de skatecommissie ontvingen voor de snerttocht die op 13 december in Hoevelaken zou plaatsvinden, vond ik dit natuurlijk veel toepasselijker en heb ik het idee voor het bowlen even laten varen.
Ik weet niet waardoor, maar ik had de indruk dat een grote groep omnies hier wel aanwezig zou zijn. Ik had direct geregeld dat ik op 13 december weg zou kunnen.
Het leek me een leuk idee om zo hartje winter nog een gezamenlijke tocht te maken en 35 km moest lukken. Ik wilde ook wel een keer dat 'Elfstedengevoel' meemaken zonder naar Friesland te hoeven afreizen.

Op de 13e heb ik tot 12.30 uur getwijfeld of ik ook werkelijk zou gaan, omdat de tocht pas om 14.00 uur zou starten en we 's avonds om 20.30 uur bezoek zouden krijgen. Het was 2 graden boven nul, blauwe lucht en stralende zon. Het beste weer dat de organisatie zich kon wensen. De zin in het skaten en het idee weer wat omnies te zien, won het van het verstand. Pas om 13.00 uur vertrok ik richting Hoevelaken en was nog net op tijd, om de officiële start te zien. Er zaten nog een aantal mensen hun skates aan te doen, dus ik zou niet de enige zijn die na 14.00 uur zou starten. Bij de inschrijftafel stond de soep en warme choco al klaar, maar die hield ik voor na de tocht. Eerst maar eens wat presteren.

Het verzamelen was bij boerderij Mijnten en tevens schaats/skate winkel.
Ik vertrok vol goede moed de ijzige kou tegemoet om 14.20 uur. De tocht ging langs kleine dorpjes met boerderijen, weilanden, slootjes, bruggetjes etc. Een omgeving vergelijkbaar met waarin wij onze wekelijkse tochten maken. Ik had schaatskleding aan en tijdens het skaten viel de kou reuze mee. Ik zag geen enkele omnie. Ik dacht dat er misschien leden in de voorste groep zaten, maar die zou ik toch niet kunnen bijhouden. De tegenwind was flink, maar mij was gezegd dat ik op de helft vol de wind in de rug zou hebben. Ik was niet van plan op te geven.

Direct na de start kon ik goed merken dat ik al twee maandjes niet geskate had en dat er misschien toch al wat winterkilootjes in de weg zaten. Ik skatete op mijn hardst, maar de mensen die na mij startten, reden me toch weer voorbij. Ik skatete wel flink door, want het waren toch 35 km. die gemaakt moesten worden. Na 15 km. was er een pauze met erwtensoep bij een boerderij. Heel knus rondom een vuurkorf. Ik twijfelde of ik een pauze zou houden, maar dacht dat een korte pauze en wat vernieuwde energie op doen misschien toch wel verstandig was. Waar ik toen niet aan dacht is dat ik in mijn berekening eigenlijk aan het gezamenlijk soep eten aan het eind van de tocht had gedacht. Daar ik in mijn eentje met die wind niet harder ( en misschien nog wel langzamer) dan 15km per uur reed had ik al uitgerekend dat met een start om 14.00 uur ik rond half vijf binnen zou zijn.

Nu was ik pas om 14.20 uur gestart. Na de soep de tocht hervat. We hadden een kaartje met de route meegekregen, en elke keer was er, 30 meter voor een afslag, een bordje met 'Pas op!'. En een pijl naar links of naar rechts. Op een gegeven moment reed ik op het fietspad links van een weg en ik zag geen bordje voor de richting en je kon niet rechtdoor. Zo’n tien minuten twijfelend heen en weer gereden, vervolgens de weg aan de rechterkant naar rechts overgestoken en jawel daar zag ik weer een bordje. Waarschijnlijk was het wel duidelijk voor mensen uit de omgeving, maar ik had natuurlijk geen enkele herkenning.
Na die 10 minuten en misschien wel langer begon de schemer al in te vallen. Nu al??? Volgens mij moest ik nog wel even. Weer flink aangezet en wat kilometers gemaakt.
Een grote weg gekruist waar ik nog een bordje van de organisatie zag, maar toen? Ik zag echt niet welke kant ik op moest. Ik pakte het kaartje erbij, maar het was te donker om het goed te lezen. Eerst de ene kant op en nee geen bordje, dus weer terug. Dan zou ik dus een flinke helling af moeten richting een aantal boerderijen. Dit pad zag er echter al donker uit met alleen hier en daar een lantaarnpaal. Ik had geen of in ieder geval niet voldoende verlichting bij me, omdat ik had gedacht dat ik al lang binnen zou zijn (die wind mee moet ik nog vinden…).


Het was inmiddels 17.00 uur en helemaal donker en ik bedacht dat het verstandiger was om de organisatie te bellen. Ik bleef in de buurt van de grote weg waar nog verlichting was. Natuurlijk met een goed opgeladen mobiel gebeld, maar mijn mobiel kon hier geen verbinding maken. Toen maar een fietser aangehouden. Hij belde en kreeg ook geen verbinding. Het mobieltje viel steeds uit. Hij zou op de fiets zijn dochter halen en na 10 minuten weer langskomen. Ik kon wachten en met hun meegaan of alvast de helling afgaan. Hij was wel een aantal skaters tegen gekomen, dus het was wel de goede weg. Ik ben de helling afgegaan en ben links van de weg gaan skaten, zodat ik niet door verkeer achter me kon worden aangereden. Ik kon nog snel genoeg het gras in als ik iemand, die me tegemoet kwam aan zag komen. De verlichting op de weg om zelf te kunnen zien viel uiteindelijk mee en ik kwam bij het volgende dorpje aan. Het bordje gaf de richting aan dat ik een brug over moest gaan. Dit was echter een onverlichte brug. Auto's, fietsers en skaters reden op dezelfde weg vergelijkbaar met s'Molennaarsbrug (Alphen aan den Rijn). Voor mij onmogelijk om daar met donkere kleding en in het donker veilig over heen te gaan, omdat ik niet te zien zou zijn voor een auto. Toen maar een auto aanhouden, die misschien de organisatie voor me wilde bellen. Ik sprak Mevrouw Mijnten en ze zei dat haar man net vertrokken was om de paarden binnen te halen (in ieder geval dat had ik verstaan). Hij zou me daarna komen halen. Het was inmiddels half 6, pikkedonker en daar sta je dan als zeer (on-) verantwoordelijke moeder op skeelers in de vrieskou bij een lantaarnpaal in een piepdorpje tussen de weilanden. Het duurde toch wel even, maar ja wachten duurt altijd lang. Maar wat bleek? Hij was niet net de vertrokken om de paarden binnen te halen, maar de paaltjes….. van 30 km route! Het heeft uiteindelijk maar een kwartiertje geduurd, maar het leek natuurlijk veel langer. Lang genoeg in ieder geval om mijn zonden te overdenken. Was dit wel zo verstandig geweest? Eigenlijk niet natuurlijk.

Ik zou ook nog op de terugweg wat boodschappen doen en er kwam dus nog bezoek. Mijn planning was: 14.00 vertrek, 2.5 uur skaten, even soep eten en rond 17.00 daar weggaan, boodschappen doen en rond 18.00 /18.30 uur thuis. Nu stond ik nog om 17.30 in het donker op skates bij een lantaarnpaal te bevriezen (nu ik stil stond was het echt ijskoud) wachtende op 'redding'. Rond 17.45 kwam de auto langs en om 17.50 waren we bij de boerderij. Ik werd als een held ontvangen en direct overladen met gezelligheid. "Kom lekker binnen de soep, choco en gluwein staan klaar". Ik was al laat, dus ik heb snel naar huis gebeld en gezegd dat alles goed was. Alleen een heerlijke beker choco genomen en snel huiswaarts vertrokken. Ze zeiden me dat ik ook vooral met de voorjaarstocht moest mee doen. Ik dacht dat ze me liever zouden zien gaan dan komen, nu ze me hadden moeten halen, maar nee.

Een half uur later stond ik bij de supermarkt. Ik voelde me net een buitenaards wezen. In schaatskleding met waarschijnlijk mijn haren recht overeind door mijn helm. En doordat ik had me had warm geskate had ik de rillingen en bevroor ik zowat door de kou in de supermarkt.
Snel boodschappen gedaan en rond 19.30 was ik thuis. Kinderen waren al boven en werden naar bed gebracht. Ik heb de boodschappen en de kamer opgeruimd, vervolgens douche een genomen om te ontdooien. Rond 20.20 uur stond ik opgetut en wel als een brave huismoeder koffie en thee te maken en de taart neer te zetten in afwachting van het bezoek…..
Alles zag er leuk uit en om 20.30 kwam het bezoek alsof er niets aan de hand was.
Het was echt een grappig gevoel. Ze hadden me drie uurtjes geleden eens moeten zien.
Zo onder die lantaarnpaal.

Al met al een hele leuke (en leerzame) ervaring. Toch zo'n 30 km geskatet.
De voorjaartocht komt, 28 Maart 2009. We (= Omnies) moeten daar zeker met een wat grotere groep heen gaan. Het was echt heel gezellig en gemoedelijk.
Ik zal dit niet snel vergeten…… Nogmaals met dank aan de organisatie 'Mijnten' uit Hoevelaken en aan hun gastvrijheid.